Konferencja

Bibliografia badań nad kibicami: kibice piłkarscy i literatura naukowa

Zdjęcie: długa drewniana półka w klubowym muzeum ze stosami książek i teczek z dawnymi programami meczowymi oraz zniszczoną skórzaną piłką. (obraz wygenerowany przez AI) AI
Obraz wygenerowany przez AI

Lista zaczyna się od artykułu Piotra Chlebowicza z 2009 roku o przestępczości stadionowej jako nowym obszarze badań kryminologicznych, a kończy na pracy Jakubowskiego i Rogowskiego z 2025 roku o źródłach wartości klubów piłkarskich. Między nimi mieści się bibliografia badań nad kibicami, uporządkowana według tematów: socjologia i kultura kibicowska, prawo i bezpieczeństwo, ekonomia, historia, technologia i metodologia.

Literatura o kibicach piłkarskich: jak korzystać z listy

Literatura o kibicach piłkarskich rozrosła się w ostatnich dwóch dekadach do rozmiarów, w których nikt nie przeczyta wszystkiego. Dlatego lista jest wyborem, a nie inwentarzem. Każda pozycja ma autora, rok, tytuł, wydawcę lub czasopismo, identyfikator w postaci ISBN, DOI albo adresu oraz jednozdaniową notkę o zawartości. Tytuł prowadzi do publicznej strony, na której zapis można zobaczyć.

Pozycje oznaczono tematami: kultura kibicowska, prawo i bezpieczeństwo, ekonomia, historia, technologia albo metodologia. Jedna praca ma zwykle kilka znaczników, bo książka o ultrasach bywa jednocześnie książką o historii i o polityce. Jeśli nie wiesz, od czego zacząć, idź ścieżką lektury z dalszych akapitów: każda odpowiada jednemu z tych tematów i wskazuje konkretne tytuły.

Socjologia kibiców: od etnografii po monografie

Jeśli czytasz jedną książkę, wybierz „Kibice piłkarscy. Studium socjologiczne” Radosława Kossakowskiego z 2022 roku, wydaną przez Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego. Według opisu wydawcy przedstawia wielowymiarowe badania terenowe, a także opisuje przygotowanie i realizację badań; liczy 205 stron. To najkrótsza droga, by zobaczyć, jak socjologia pracuje z materiałem, który sam kibic uważa za oczywisty.

Drugą książką Kossakowskiego jest „Od chuliganów do aktywistów? Polscy kibice i zmiana społeczna” z 2017 roku (Universitas, 256 stron). Zarys historii konferencji wspomina, że autor bada w niej rolę programu Kibice Razem. Trzecia pozycja, „Aborygeni i konsumenci” Antonowicza, Kossakowskiego i Szlendaka (IFiS PAN, 2015), opisuje kibicowską wspólnotę wobec komercjalizacji futbolu i porusza problem stadionowego apartheidu.

Kossakowski pisze też po angielsku. Na liście stoją trzy jego książki: „Hooligans, Ultras, Activists” (Palgrave, 2021), „Politics, Ideology and Football Fandom” z Przemysławem Nosalem i Wojciechem Woźniakiem (Routledge, 2020) oraz „Female Fans, Gender Relations and Football Fandom” z Honoratą Jakubowską i Dominikiem Antonowiczem (Routledge, 2020). Pierwsza obejmuje historię od komunizmu, ultrasów i aktywistów, druga polityczne zaangażowanie kibiców w Europie Środkowo-Wschodniej.

Metodologię widać najlepiej w dwóch tekstach z „Przeglądu Socjologii Jakościowej”. Kossakowski, Antonowicz i Szlendak opisują w jednym kłopoty etnografów wśród kibiców holenderskiego FC Twente Enschede: dylematy terenowe, etyczne i techniczne. W drugim Wojciech Woźniak rozmawia z Richardem Giulianottim o socjologii sportu, chuligaństwie, globalizacji i komercjalizacji. Oba teksty mają strony w czasopiśmie, więc streszczenia sprawdzisz od razu.

Poza Kossakowskim warto sięgnąć po Zbyszka Melosika, który w książce „Piłka nożna. Tożsamość, kultura i władza” (Wydawnictwo Naukowe UAM, 2016) opisuje futbol jako pole tożsamości i władzy, a w artykułach o Niemcach i Holendrach pokazuje grę jako opowieść o narodzie. Fabiszak, Gruszecka i Brzezińska analizują z kolei, jak kibice Lecha Poznań i władze miasta posługiwali się toposami populistycznymi w mediach.

Ruch przeciwko modern football i kultura kibicowska

Kibice piłkarscy jako ruch społeczny pojawiają się na liście kilkakrotnie. Perasović i Mustapić opisują ultrasów w kontekście chorwackim i hasła against modern football, a Perasović, Brandt i Mustapić w 2024 roku wracają do tego hasła jako do tematu przewodniego. Webber czyta je przez Karla Polanyi’ego, Numerato porządkuje pojęcie aktywizmu kibicowskiego. Polskie tło daje tekst o ruchu przeciwko modern football.

Literatura o kibicach piłkarskich w Polsce zaczyna się często od ultrasów, a opisują ich Kossakowski, Szlendak i Antonowicz w rozdziale „Polish ultras in the post-socialist transformation” z tomu „The Ultras” (Routledge, 2020) oraz w rozdziale „Flaming Flares, Football Fanatics and Political Rebellion”, gdzie widzą w nich kulturę oporu młodzieży w późnym kapitalizmie. Zacznij od nich przed monografiami.

Wątek polityczny prowadzi przez „Politics, Ideology and Football Fandom” i rozdział Kossakowskiego z 2023 roku o miejscach oporu i prawicowych ideologiach na polskich stadionach. Historia sięga dalej wstecz: Beniuk pokazuje kibiców w karykaturze „Przeglądu Sportowego” z lat 1921–1939, a Duda relacjonuje wydarzenia na stadionie Maksimir w Zagrzebiu według prasy jugosłowiańskiej. W obu źródłem jest prasa, inaczej niż w badaniach terenowych.

Kobietom na trybunach poświęcono książkę „Female Fans, Gender Relations and Football Fandom”, która według spisu rozdziałów obejmuje historię męskiego kibicowania w Polsce i postrzeganie stadionu jako przestrzeni dla kobiet. Szerszy kontekst daje tekst o kobietach na trybunach, a podział kibiców na typy omawia typologia kibiców, do której literatura z tego działu stanowi zaplecze.

Kibice piłkarscy, prawo i bezpieczeństwo

Bibliografia badań nad kibicami piłkarskimi ma najgęstszą warstwę w prawie i bezpieczeństwie. Melezini i Sakowicz opisują w 2010 roku zakaz wstępu na imprezę masową jako środek karny, w tym rozwiązania europejskiej konwencji o przemocy widzów. Rejman zestawia zakaz klubowy z zakazem wstępu na imprezę masową. Oba teksty pomagają zrozumieć różnicę, którą wyjaśnia zakaz stadionowy.

Ustawę o bezpieczeństwie imprez masowych z 20 marca 2009 roku dotykają dwa artykuły na liście. Borchólski (2024) analizuje przestępczość kibiców na tle art. 59–61 tej ustawy, a Podwika (2020) ocenia dotychczasowe doświadczenia z jej stosowania i formułuje wnioski na przyszłość. Sam akt omawia tekst o ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych, a nie żaden z artykułów.

Bezpieczeństwo od strony organizacyjnej reprezentują Kozelan (2019), który opisuje zabezpieczenie meczu Arka Gdynia – Lechia Gdańsk, Sabat i Stempiński (2016), piszący o polityce bezpieczeństwa na głównych polskich stadionach, Perłowski (2020) o zagrożeniach terrorystycznych i Zakrzewski (2013) o subkulturze szalikowców. Tytuły pokazują, że bezpieczeństwo bada się tu z kilku stron: operacyjnej, terrorystycznej i subkulturowej.

Perspektywę zagraniczną dają Stott, który pisze o policyjnym podejściu do „chuligaństwa” przez pryzmat tłumu, kontekstu i tożsamości, Numerato, o sporze kibiców z policją i kryminalizacją, oraz Testa, który bada kartę kibica jako narzędzie nadzoru nad włoskimi trybunami. Frosdick i Marsh w „Football Hooliganism” omawiają przemoc w historii, media, alkohol i rasizm. O monitoringu mówi tekst o monitoringu i biletach imiennych.

Kto ma przed sobą decyzję klubu, a nie sądu, zaczyna od tekstu o klubowym zakazie stadionowym, a dopiero potem od literatury. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2018 roku (K 47/14) nie ma na liście własnej pozycji naukowej, więc jego komentarzy trzeba szukać poza tą bibliografią; temat omawiał na konferencji w 2019 roku dr Jakub Majewski z Kancelarii Sejmu.

Ekonomia i technologia w literaturze o futbolu

Ekonomiczna część listy zaczyna od pytania, czym w ogóle zajmują się ekonomiści, gdy badają piłkę. Murak (2014) przegląda takie podejścia, Bareja (2016) pyta, czy sprawozdawczość klubów jest społeczna, czy finansowa, a Jakubowski i Rogowski (2025) piszą o źródłach wartości klubów w skomercjalizowanym otoczeniu. Między pierwszym a ostatnim z tych tekstów minęło jedenaście lat.

Marki i strategii dotyczą kolejne pozycje. Garstecki (2018) buduje model ekonometryczny czynników finansowych i niefinansowych wpływających na wartość marki klubu, Bohdanowicz (2024) opisuje strategię jako odpowiedź na niepewność, a Sibińska i Batorski (2020) analizują restrukturyzację Wisły Kraków. Kościółek i Nessel (2019) segmentują rynek kibiców w Polsce. Kontekst daje marketing sportowy w piłce nożnej i sponsoring sportowy.

Stadion jako obiekt w mieście opisuje Trzepacz (2020), analizując zmiany lokalizacji dużych obiektów piłkarskich. Lawrence w podręczniku „Football Club Management: Insights from the Field” (Routledge, 2018) omawia angielski przemysł piłkarski i rolę dyrektora sportowego. Sprawdzaj, o którym rynku autor pisze, bo angielskie wnioski nie zawsze pasują do Ekstraklasy; polskie realia opisują teksty o stadionie jako biznesie i o zarządzaniu klubem.

Technologia to najcieńsza warstwa listy: dwie pozycje. Testa opisuje kartę kibica jako narzędzie nadzoru, a Gasparetto i Loktionov (PLOS ONE, 2023) sprawdzają, czy system VAR ogranicza stronniczość sędziów zawodowej piłki. Na liście nie ma polskiego tekstu o technologiach stadionowych, więc dla tego tematu pewniejsze są działy o technologiach na stadionie i o analityce danych w piłce nożnej.

Jak powstaje bibliografia badań nad kibicami

Do listy trafiają wyłącznie prace, których zapis bibliograficzny redakcja otworzyła na publicznej stronie: u wydawcy, w czasopiśmie, w repozytorium albo w katalogu. Bez takiej strony pozycja odpada, choćby była kanoniczna. Dlatego bibliografia badań nad kibicami piłkarskimi nie zawiera kilku klasyków, których zapisów nie udało się sprawdzić. Ponad pięćdziesiąt potwierdzonych pozycji jest więcej warte niż sto zapisanych z pamięci.

Notki mają jedno zdanie i opisują zakres pracy według strony, na której stoi zapis: streszczenia, opisu wydawcy albo tytułu rozdziału. Nie oceniają jakości. Rok oznacza wydanie, którego zapis otwarto, więc przy przedrukach może różnić się od pierwodruku; tak jest przy książce Frosdicka i Marsha, zapisanej w wydaniu Routledge z 2013 roku, które nie musi być wydaniem pierwszym.

Adres przy pozycji prowadzi do zapisu bibliograficznego, nie zawsze do pełnego tekstu. Pełny tekst zależy od czasopisma, wydawcy i twojej biblioteki. Warto o tym pamiętać przy artykułach z zagranicznych wydawnictw, bo zapis pokazuje autora, rok i streszczenie, a kompletny plik bywa dostępny dopiero po zalogowaniu. Dlatego przy każdej pozycji podano też identyfikator: ISBN albo DOI.

Pięć tomów pokonferencyjnych z Wrocławia, z lat 2015–2020, ma na liście osobne pozycje, a ich opis i sposób cytowania znajdziesz w dziale publikacje. Program edycji, z której wyrosły tomy czwarty i piąty, przedstawia program konferencji. Ta lista uzupełnia tamte strony o literaturę z zewnątrz, czyli o to, co o kibicach napisano poza Wrocławiem.

Kolejne prace możesz wskazać przez kontakt, pod jednym warunkiem: podaj adres publicznej strony z zapisem bibliograficznym, czyli karty książki u wydawcy, artykułu w czasopiśmie albo rekordu w katalogu. Pozycje bez adresu nie wejdą na listę, nawet jeśli tytuł brzmi znajomo, a autor jest znany z innych prac, także wtedy, gdy praca jest polska i całkiem nowa.

Lista lektur

Najczęstsze pytania

Ile pozycji liczy bibliografia badań nad kibicami i jak ją wybrano?

Lista liczy ponad pięćdziesiąt pozycji: książki, artykuły z czasopism i rozdziały z lat 2009–2025. Wybrano wyłącznie prace, których zapis bibliograficzny redakcja otworzyła na publicznej stronie wydawcy, czasopisma, repozytorium lub katalogu. Każda ma adres tej strony, rok, wydawcę lub czasopismo, identyfikator oraz jednozdaniową notkę o zakresie, sformułowaną według opisu z tej samej strony.

Od której książki zacząć, jeśli interesują mnie polscy kibice?

Zacznij od „Kibice piłkarscy. Studium socjologiczne” Radosława Kossakowskiego z 2022 roku, książki opartej na badaniach terenowych wśród kibiców. Potem sięgnij po „Od chuliganów do aktywistów?” z 2017 roku i po „Aborygenów i konsumentów” Antonowicza, Kossakowskiego i Szlendaka z 2015 roku, o kibicowskiej wspólnocie wobec komercjalizacji futbolu i o stadionowym apartheidzie.

Gdzie szukać literatury o zakazie stadionowym?

Najpierw w artykułach prawniczych i kryminologicznych z lat 2009–2024: Melezini i Sakowicz opisali w 2010 roku zakaz wstępu na imprezę masową jako środek karny, a Rejman zestawiła zakaz klubowy z zakazem wstępu. Przepisy i różnice omawiają teksty w dziale prawa i bezpieczeństwa, a bibliografia wskazuje artykuły wraz z adresami zapisów bibliograficznych.

Czy na liście są prace zagraniczne?

Tak, obok polskich artykułów stoją książki i rozdziały z wydawnictw Routledge i Palgrave oraz teksty o ruchu przeciwko nowoczesnemu futbolowi, o kibicach w Wielkiej Brytanii, Chorwacji i we Włoszech. Klasyków, których zapisu nie dało się sprawdzić, na liście nie ma, mimo że zasługują na lekturę, i lepiej to wiedzieć przed rozpoczęciem własnej kwerendy.

Czy adres przy pozycji prowadzi do pełnego tekstu?

Nie zawsze. Adres prowadzi do publicznej strony z zapisem bibliograficznym: karty książki u wydawcy, artykułu w czasopiśmie albo rekordu w katalogu. Czy pełny tekst jest dostępny, zależy od czasopisma, wydawcy i uprawnień twojej biblioteki. Dlatego przy każdej pozycji podano też identyfikator, czyli ISBN albo DOI, którym poszukasz pełnego tekstu w innym miejscu.

Źródła

  1. Kibice piłkarscy. Studium socjologiczne – Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego · sprawdzono 30 września 2026
  2. Aborygeni i konsumenci – Wydawnictwo IFiS PAN · sprawdzono 30 września 2026
  3. Hooligans, Ultras, Activists: Polish Football Fandom in Sociological Perspective – Springer · sprawdzono 30 września 2026
  4. Piłka nożna. Tożsamość, kultura i władza – Wydawnictwo Naukowe UAM · sprawdzono 30 września 2026
  5. Środek karny zakazu wstępu na imprezę masową w systemie prawa karnego – Archiwum Kryminologii · sprawdzono 30 września 2026
  6. Duszący dym odpalonych rac. O wyzwaniach w etnografii subkultury kibiców piłkarskich – Przegląd Socjologii Jakościowej · sprawdzono 30 września 2026
Opracowanie redakcji modernfutbol.pl na podstawie źródeł wymienionych powyżej. Zasady doboru i weryfikacji opisano w zasadach redakcyjnych. Znalazłeś błąd lub brakujące źródło? Napisz do redakcji.